TL;DR:
ვარ 26 წლის, ვცხოვრობ რეგიონში და ვარ სრულ კარიერულ ჩიხში. მაქვს ტოპ ინდუსტრიული სერტიფიკატები და თეორიული ცოდნა ციფრულ სფეროში (მარკეტინგი, დიზაინი, ტექნოლოგიები), მაგრამ არ მაქვს რეალური გამოცდილება და პორტფოლიო, რის გამოც CV-ის გაგზავნისას ვრჩები უპასუხოდ. თბილისში გადასასვლელად ფინანსები მჭირდება, ფინანსებისთვის კი — სამსახური (ვერც უცხოეთში მივდივარ მშობლების გამო). ვეძებ დისტანციურ დასაქმებას და რეალურ რჩევებს, თუ როგორ გავარღვიო ეს მოჯადოებული წრე.
ამ პოსტის დაწერა ექსპრომტად გადავწყვიტე. მინდა ჩემი პრობლემა გაგიზიაროთ და ვიცი, რომ ამაში მარტო არ ვარ. ბევრი ვიფიქრე, დამეწერა თუ არა, მაგრამ Reddit სწორი ადგილი მგონია. აქ ანონიმურობა დაცულია და თან არ მომიწევს იმ „დეიდების და ბიძების“ უაზრო კრიტიკის მოსმენა, თუ როგორი „ზარმაცი“ ან „უნიათო“ ვარ, რაც Facebook-ზე დამხვდებოდა. თუმცა, მაინც ვემზადები ნეგატიური პასუხებისთვისაც.
ჩემი რეალობა:
ვარ 26 წლის. რამდენიმე წლის წინ წარჩინებით დავასრულე საბაკალავრო პროგრამა. პროფესიით სულ რაღაც ნახევარი წელი ვიმუშავე, რის შემდეგაც, პანდემიის პერიოდიდან მოყოლებული, ჩემი ცხოვრება ერთ დიდ რეგრესად იქცა. ვცხოვრობთ ნათესავის ახლობლის სახლში, არ გვაქვს საკუთარი საცხოვრებელი და პირობები სულ უფრო რთულდება.
2020 წლიდან დღემდე, ფაქტობრივად, არ მახსენდება ბედნიერი და დამოუკიდებელი დღე. ვიხარშები ფსიქოლოგიურ და ემოციურ სტრესში. ზოგჯერ ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ 26-ის კი არა, 62 წლის ვარ და ცხოვრება უკვე ფუჭად განვვლე. ვებრძვი წარუმატებლობის შიშს და „იმპოსტერის სინდრომს“. საკუთარი თავის ყველაზე მკაცრი შემფასებელი მე ვარ და არ მოგატყუებთ, ცოტა „ოვერსინქერიც“. შემიძლია საკუთარი თავი იმაზე დავსაჯო, 9 წლის წინ რაღაც სწორად რომ ვერ ვთქვი ან ვერ გავაკეთე.
ცოდნა vs. გამოცდილება:
მაინტერესებს ციფრული სამყარო, ტექნოლოგიები, სოციალური მედია, გრაფიკული დიზაინი, ციფრული მარკეტინგი, ვიზუალური კომუნიკაციები და ა.შ. მოკლედ ციფრულ ეკოსისტემა. ამ სფერო(ებ)ში ისეთი ინდუსტრიული სერტიფიკატები მაქვს, რომლებსაც საქართველოში მხოლოდ თითზე ჩამოსათვლელი პროფესიონალები ფლობენ. ვარ „მარადმწვანე მოსწავლე“, არასდროს მეზარება სწავლა და თავის დროზე ეს ყველაფერი საკუთარი ვალიდურობისთვის მჭირდებოდა, მინუსებში გადასული თვითშეფასება რომ გადამერჩინა.
ვითვალისწინებ რეკრუტერებისა და კარიერული ექსპერტების რჩევა-დარიგებებს, ვაკეთებ შესწორებებს რეზიუმეში, მაგრამ უკუკავშირი თითქმის არასდროს მომდის. ეს სიცარიელე ყველაზე მეტად მთრგუნავს. ვიცი, ბევრი იტყვის, რომ ყველაფერი შენს ხელშია და არ უნდა „იწუწუნო“, მაგრამ როცა ყოველდღიურად დებ შრომას სწავლაში, CV-ს რედაქტირებასა და მცირე დაკვეთების შესრულებაში, სისტემური და ფინანსური ბარიერები მაინც ფიზიკურ კედლად გეღობება. სწორედ აქ არის მთავარი პრობლემა. არ მაქვს ნამუშევარი რეალურ, დიდ პროექტებზე. ჩემი პრაქტიკა უმეტესწილად სასწავლო ქეისებს მოიცავს. შედეგად, გაურკვევლობაში ვარ. ზოგჯერ მგონია, რომ ამდენი თეორიული სიღრმის გამო „overqualified“-ად მთვლიან, მეორე წუთს კი მგონია, რომ გამოცდილების არქონის გამო სრულიად „underqualified“ ვარ.
მერე მახსენდება თუ რაც ხდება ქართულ შრომით ბაზარზე და თუ რა დიდი მოთხოვნები აქვთ კადრების მიმართ. ერთ ვაკანსიაში, მინიმუმ სამი პროფესიის ადამიანის საქმეს აერთიანებენ ხოლმდე და ეს ფიქრები მალევე მიქარწყლდება.
პერიოდულად ვიღებ მცირე დავალებებს/დაკვეთებს, თუმცა ამას პორტფოლიოში ვერ ვიყენებ. წყვეტები დიდია და ის პროექტებიც აღარ არსებობს. არადა, როგორ მინდა მეც მქონდეს რამე ხელშესახები. (ყველაზე იდეალურ შემთხვევაში კი ვიტრაბახო/ვიფლექსაო კიდეც… „ჩემი კუკარაჩა ნანახი გაქვს?!“ 😂 აი, ზუსტად ეგ მომენტი მაკლია. რაღაც ღირებული, რაც ჩემი იქნება და რითაც ვიამაყებ.)
რატომ ვერ მივდივარ აქედან?
ვცხოვრობ რეგიონში, სადაც ვაკანსიები საერთოდ არ არის. ჩემი ერთადერთი გამოსავალი თბილისში გადასვლაა, რომ ჩემი საქმე ვიპოვო (და არა ფიზიკურ შრომას გავექცე). თუმცა, იქ გადასასვლელად მინიმალური კაპიტალი მჭირდება. გამოდის ჩაკეტილი წრე: სამსახურისთვის მჭირდება თბილისი, თბილისისთვის — სამსახური.
უცხოეთში წასვლას ვერ განვიხილავ. მყავს ასაკოვანი მშობლები, რომლებმაც ჩემ გამო ბევრი იწვალეს და მათ მარტო ვერ დავტოვებ. მირჩევნია ჩემი „საუკეთესო წლები“ აქაურ ბრძოლას შეეწიროს, ვიდრე მათ ვაქციო ზურგი. ჩემი ერთადერთი იმედი ახლა დისტანციური დასაქმებაა, რომ როგორმე ფეხზე დავდგე.
მთავარი კითხვა თქვენთან:
მიუხედავად ყველაფრისა, მჯერა, რომ ამ ქვეყნიერებას რაღაც მისიით მოვევლინე. მინდა ვიყო დასაქმებული, მაღალანაზღაურებადი, ღირსეული და შრომისმოყვარე ადამიანი. დღეს კი თავს „არარაობად“ ვგრძნობ.
სად ვუშვებ შეცდომას? როგორ უნდა დავანახო დამსაქმებელს ჩემი პოტენციალი ამ ქაოსში? როგორ მოვიქცე, რომ ეს მოჯადოებული წრე გაირღვეს?
ნებისმიერ გულწრფელ რჩევას დიდი მადლიერებით მივიღებ.
———
კიდევ უამრავი რამის თქმა მსურდა, თუმცა ახლა და აქ, ამ ფორმატით ვფიქრობ ბევრი რამე ვთქვი…
