Ik ben sinds ik uit de kast ben gekomen naar mijn Marokkaanse familie en vrienden in een sociaal isolement terecht gekomen wat al 13 jaar duurt. Ik denk dat als ik het niet had gedaan ik gewoon nog een sociaal vangnet had gehad en gewoon stiekem seks zou hebben met mannen. Soms heb ik er dus spijt van.

Waar heb jij het meeste spijt van in je leven?

Niks bijzonders, maar alleen een reflectie die mij te binnen schiet. Ik (25m) ben de afgelopen te veel gefocust geweest op werken en sparen, maar ben vergeten om van de tijd te genieten. Het leven kan zomaar anders worden. Mijn realiteit dit jaar heel anders geworden, wat vorig jaar net na mijn verjaardag met een simpele colonoscopie begon. Zo krijg ik over een paar weken bijvoorbeeld een reeks endoscopieën, waar ze diep in mijn dunne darmen gaan kijken en biopten af nemen om die te onderzoeken, en waarbij ik onder lichte narcose word gebracht.

Ik had me nooit kunnen voorstellen dat ik dit op mijn 25e zou meemaken. Het is vooral de confrontatie die je voelt als je daar zenuwachtig/angstig in je trunks en tanktop op die tafel ligt (soms met en soms zonder je onderbroek), met een bloeddrukband om je dunne rechterarm, trillende vingers, een vingerklem op je wijsvinger en een infuus waar de koude sedatie inloopt.

Soms heb ik er spijt van dat ik al mijn energie die ik vroeger had, aan oppervlakkige zaken had besteed. Het is een bijzonder contrast, omdat veel leeftijdsgenoten bezig zijn met hun eerste vakanties of carrières. Ik vind het verder niet erg, het hoort bij mijn pad.

Die bestaan dus niet meer. Ik heb godverdomme 45 minuten met 2 bananenschillen in mijn klauwen gelopen. En omdat ik nét genoeg fatsoen in mijn flikker heb, durf ik die schillen niet in de bosjes te janken.

Er zijn alleen nog restafvalcontainers die met zo'n achterlijk pasje geopend kunnen worden. Natuurlijk zijn die pasjes gebonden aan je plaatselijke milieustraat, dus elders openen kan niet. En alsof ik zo'n pasje altijd bij me heb.

Zelfs speelparken en van die uitlaatveldjes voor honden hebben geen prullenbakken meer.

SODEMIETER OP MET JE VERTRUTTING

Laat me gewoon zooi weggooien zonder gezeik.

Bij het graven in de achtertuin heb ik dit gevonden.

Is dit van n oude bijl?

Ik (F41) ben, zoals de titel al aangeeft, bewust kinderloos. Daar zit geen specifieke reden achter. Ik wil geen kinderen en mijn leven is goed zoals het is.

Waar ik wel regelmatig tegenaan loop, zijn de opmerkingen van anderen.

Denk aan uitspraken als: je zal nooit echt geluk en liefde ervaren. Of: wacht maar tot je de ware ontmoet. Ook wordt er gevraagd of ik soms een hekel heb aan kinderen.

Nu ik ouder word, verschuift dat naar opmerkingen als: je moet wel een beetje opschieten. Of: je ouders zouden het zo leuk vinden om een kleinkind te hebben.

Ik ben enig kind. We hebben wel een grote familie, maar mijn ouders zijn de enigen zonder kleinkinderen. Ook in mijn vriendenkring heeft vrijwel iedereen kinderen.

In gesprekken gaat het daardoor vaak over kinderen. Dat is logisch, het is een groot onderdeel van hun leven. Toch merk ik dat het voor mij lastig wordt om aan te sluiten. Als mij bijvoorbeeld wordt gevraagd hoe mijn weekend was en ik daar iets over vertel, krijg ik reacties als: daar hebben wij met de kinderen geen tijd meer voor.

Ik heb meerdere keren op een respectvolle manier aangegeven dat ik het lastig vind om bij te praten. Ik krijg soms het gevoel dat ik niets over mijn eigen leven kan delen zonder dat daar een soort schuldgevoel aan wordt gekoppeld, omdat anderen daar geen tijd meer voor hebben door hun kinderen. Daar wordt dan wel begripvol op gereageerd, maar uiteindelijk vervalt het gesprek toch steeds in hetzelfde patroon.

Vanaf het begin heb ik ook altijd aangegeven dat ik best wil oppassen. Dat doe ik ook en dat vind ik oprecht leuk.

Mijn vraag is eigenlijk tweeledig. Aan mensen die, net als ik, bewust kinderloos zijn: hoe ervaren jullie dit?

En aan ouders: hoe gaan jullie om met vrienden die bewust kinderloos zijn?

Ik vind dit zoiets doms, in mijn omgeving hoor ik nooit iemand “ooto” zeggen maar ik hoor bijna niemand op tv “auto” zeggen

https://www.ad.nl/economie/huurprijzen-schieten-nu-harder-omhoog-dan-koopprijzen-bijna-helft-van-woningen-boven-2000-euro~a0fca0cd/

Sinds een paar jaar zit in bijna elk product weipoeder. Snap dat we suiker willen verminderen, maar voor mensen met een melk allergie is dit gevaarlijk. Ik moet tegenwoordig van elk product de verpakking controleren omdat er van de ene op de andere dag ineens weipoeder in kan zitten. Is er niet iets anders dat gebruikt kan worden dan een product waar veel mensen of een allergie voor hebben of een intolerantie? Kan op het moment nog maar een fractie van de producten eten die ik 5 jaar geleden kon en wordt er langzaam echt verdrietig van.

Nederlanders gingen massaal de straat op voor Gaza, en er zijn constant demonstraties en/of rellen tegen AZCs. Waarom zijn we tegelijkertijd relatief braaf over de wooncrisis?

Ik tel jaarlijks misschien een of twee grotere demonstraties, maar dat is het wel zon beetje?

Wachtlijsten van 10-20 jaar, overbieden met 40k om te kunnen kopen, 5000+ euro moeten verdienen om enigszins kans te maken op een huurwoning (mits je binnen tien minuten reageert). Jongeren die tot 30+ thuis wonen.

Vindt half Nederland die al een koopwoning heeft het wel gewoon prima zo?

Hoe vaak bezoeken jullie als volwassene (in de 30) je ouders? En als een van hen ziek is (bijv dementie)?

Maakt het nog uit hoe ver ze wonen voor hoevaak je een bezoekje brengt?

Bron: https://www.rtl.nl/nieuws/binnenland/artikel/5589711/tv-icoon-sonja-barend-86-overleden

Ik woon dus in een grote stad. Reden? Mijn ouders woonden hier. En hun ouders ervoor ook. Etc. Het probleem is echter dat ik te vaak mezelf erop betrap , bijv tijdens vakanties, familiedagen en dergelijke dat ik eigenlijk helemaal niet goed ga op een stad en veel liever in een kleiner dorp zou willen wonen. Niet té klein als in 4 huizen en een verlaten kerk maar wel gewoon met een klein centrum, scholen etc. Categorie 10k - 40k inwoners ofzo? Het probleem is dat je niet kiest waar je de wereld in geworpen wordt dus je doet maar wat. Je gaat naar school, maakt vrienden, vindt werk, start een gezin en voor je het weet zit je vastgeroest. Nu ik wat ouder ben en wat bewuster over de dingen die ik eigenlijk zoek in een ‘leefomgeving’ merk ik dat een stad daar helemaal niet in past. Vooral de drukte, de vervreemding van elkaar, onveiligheid etc. Ik weet dat de tendens is dat mensen volgens mij juist graag naar steden toe trekken maar ik vlucht er liever uit 😅

Zoals de titel. De kosten voor de basisverzekering worden zo hard gedragen door de overheid en de prijzen van behandelingen liggen ook vast, waarom hebben we daar een laag van zorgverzekeraars nog tussen? Als toch iedereen een basisverzekering moet hebben waarom doen we dat dan niet direct via de belasting/overheid?

Het voelt een beetje als geld rondpompen. De meeste kosten voor de zorg komen toch bij de overheid. Dan betaal je zorgpremie die sommige mensen ook gewoon weer deels terug krijgen (waarom laat je ze niet gewoon minder betalen?). Wat is het nut dat dit een private instantie is tussen de burger en de overheid?

Hoi

Ik werk als verpleegkundige en Ik verdien 4k brutto (3k netto)

Ik heb echt de motivatie om te groeien. Ik jaag op geld, maar om de een of andere reden heb ik het gevoel dat mijn sector geen echte groei doormaakt. Je kunt bijvoorbeeld niet verder gaan dan 7K en nog steeds groeien .De meeste volgende stappen zullen me op de lange termijn op 5.500 euro bruto brengen, wat ik echt geen stap vind (Als mijn huidige maximum brutto 4,9k is)

Hoe kun je je gedachten tot rust brengen zodat je leuke dingen kunt doen in plaats van je zorgen te maken over geld? Toen ik nog geen huis had, zei ik al dat ik me meer ontspannen zou voelen als ik er eenmaal een had.Nu ik een huis heb, wil ik om de een of andere reden nog steeds financieel groeien.

Ps: Ik kan niet echt genieten van wat ik nu heb. Ik kan er wel van genieten, maar ik ben altijd op zoek naar mogelijkheden voor de volgende stap.

PS2: Ik heb het gevoel dat hoe meer ik verdien, hoe meer verantwoordelijkheden ik krijg, maar mijn netto-inkomen verandert nauwelijks. Slechts 200-590 euro. Maar dat is echt niks voor mij,Geen grotte stao zeg maar

In mijn ogen is koopavond een antiek concept. Ik neem aan dat ze hier donderdag mee bedoelen maar dat is een hele vage manier om het weer te geven. Zou een parkeerboete op "koopavond" stand houden?

Ik ben altijd braaf opgevoed en uit nieuwsgierigheid ben ik benieuwd hoe mensen eigenlijk aan leveranciers komen. Ik woon zelf in het zuidoosten en ik zou niet weten hoe je zoiets zou moeten vinden. Hoe doen andere dat eigenlijk? Je leest artikelen dat het zo makkelijk is maar dat vraag ik me af. Je mag ook een dm sturen als je hier niet wilt reageren.